Ένα όριο μεταξύ ελέγχου και διάλυσης. Εμείς, εγώ, εσύ, ένα σώμα παγιδευμένο σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, που το διαπερνά και το διαμορφώνει.
Αφηγήσεις, εξομολογήσεις, ομολογώ… Ίσως ή εμμονή αφηγείται και επιβάλλεται. Εισχωρεί υπόγεια, εγκαθίσταται, απαιτεί. Ο εαυτός θρυμματίζεται σε εκδοχές, που εναλλάσσονται με βία και ταχύτητα, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, που συγκρούονται μέσα στο ίδιο πρόσωπο. Οι εσωτερικές καταστάσεις διεκδικούν χώρο, φωνή, κυριαρχία. Μια συνεχής πορεία γεμάτη συναισθήματα και ένταση, όπου η αποδέσμευση δεν έρχεται μόνο ως λύτρωση, αλλά και ως ρήξη. Και όταν όλα αποσυντίθενται, όταν η ταυτότητα παύει να είναι σταθερή, απομένει ένα σώμα εκτεθειμένο, ωμό, χωρίς αφήγημα χωρίς φωνή. Τρεις διαφορετικές ιστορίες χωρίς τέλος… Μια παράσταση, όπου η κίνηση και ο λόγος συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν και μαζί γίνονται τρόπος έκφρασης του κρυφού μας κόσμου.